Η κάλπη της τιμωρίας

Πάντως ανεξάρτητα με το πως θέλουν οι πολιτικοί σχηματισμοί να παρουσιάσουν το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών η αίσθηση που είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα είναι ότι ο μέσος ψηφοφόρος την Κυριακή θα επισκεφτεί την κάλπη με διάθεση τιμωρού. Είναι κάτι που όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί ανεξαιρέτως το έχουν ενοχοποιήσει και παρουσιάσει λίγο έως πολύ σαν την μητέρα όλων των επερχόμενων δεινών. 

Πίσω είναι μάνα μου οι χοροί, πίσω και τα τραγούδια

Στο χωριό μου ο κόσμος αρέσκεται να λέει το εξής δίστιχο εν είδη παροιμίας "πίσω είναι μάνα μου  οι χοροί πίσω και τα τραγούδια". Με αυτό θέλουν οι άνθρωποι να δηλώσουν ότι για κάτι που έχει προκύψει και έχει θετική χροιά καλό είναι κανείς να περιμένει πως θα πάει πρώτα και μετά να το πανηγυρίζει.  

Vae Victis

Ο πρώην Λύβιος ηγέτης Καντάφι είναι πλέον νεκρός. Οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις τον εντόπισαν, τον συνέλαβαν, τον λιντσάρισαν και τελικά τον εκτέλεσαν κοινή θέα, με τις εικόνες του να κάνουν τον γύρω του κόσμου μέσω του διαδικτύου. Λίγο έως πολύ και με καθαρά ωμή και ψυχρή θεώρηση των γεγονότων ο Καντάφι έλαβε ό,τι τελικά του άξιζε συνεπεία του τρόπου με τον οποίο κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια τον λαό του. Ένα τρόπο αυταρχικό και σκληρό ο οποίος αδιαφόρησε για κάθε έννοια δικαίου. Θα μπορούσαμε η αντίδραση των ανταρτών να είναι δικαιολογημένη ως ένα σημείο και να ενσαρκώνει τα συναισθήματα του μέσου Λίβυου πολίτη προς ένα καθεστώς που τον καταδυνάστευσε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Θυμίζει μάλιστα κατά πολύ την εκτέλεση του πρώην Ρουμάνου ηγέτη Τσαουσέσκου η φωτογραφία της σωρού, του οποίου, αμέσως μετά την εκτέλεσή του έκανε τον γύρω του κόσμου μέσω της τηλεοράσεως (το διαδίκτυο ήταν ακόμα στα σπάργανα) και μου ήρθε στο μυαλό αμέσως μετά τις εικόνες του Καντάφι που είδα εχθές. Και στην περίπτωση μάλιστα του Τσαουσέσκου αποδόθηκε "δικαιοσύνη" μιας και τα έργου του συγκεκριμένου κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του ήταν οδυνηρά για τον Ρουμανικό λαό. Αντίστοιχη παρουσίαση είχε και η εκτέλεση του πρώην Ιρακινού ηγέτη Σαντάμ Χουσεΐν αλλά με την ουσιαστική διαφορά ότι αυτό εκτελέστηκε κατόπιν σύλληψης από τις Νατοϊκές δυνάμεις και αφού δικάστηκε. Φυσικά η εκτέλεσή του έκανε τον γύρω του κόσμου και παρουσιάστηκε ως Χολιγουντιανή παραγωγή. Σε γενικές γραμμές οι προαναφερθέντες πλήρωσαν το σκληρό τίμημα των σκληρών πράξεών τους. Εδώ λοιπόν γεννάται το ερώτημα αν αυτός ο κανόνας έχει γενική εφαρμογή. Μάλλον η απάντηση είναι αρνητική και απογοητευτική.  Μπορώ να ανακαλέσω πρόχειρα στη μνήμη μου την τύχη μερικών πρώην ηγετών - δικτατόρων της Λατινικής Αμερικής (Νοριέγκα, Πινοσέτ)  που απολαμβάνουν  ή απόλαυσαν το αγαθό του ζην (και του ευ ζην) ασχέτως αν το στέρησαν με τις πράξεις τους από τον λαό που διακυβέρνησαν. Κοινός παρονομαστής ότι εξυπηρέτησαν συμφέροντα ισχυρών και κεφαλαιοποίησαν αυτή τους την εκδούλευση. Κλείνοντας αναρωτιέμαι αν ποτέ θα αποδοθεί ιστορική δικαιοσύνη στους ηγέτες των "πολιτισμένων" υπερδυνάμεων που με τις πράξεις τους εξαθλίωσαν λαούς, στέρησαν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους, άφησαν ανεξίτηλα τραύματα στην ανθρωπότητα, στο όνομα των συμφερόντων και  του κέρδους. Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι δίκαιο είναι αυτό του νικητή οπότε  "ουαί τοις ηττημένοις". 

Εύλογη απορία

"Η Ευρώπη αδυνατεί να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα και αξιοπιστία". 

Η παραπάνω φράση ανήκει στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό επί των οικονομικών κ. Ευάγγελο Βενιζέλο. Και γεννάται λοιπό η απορία, πως είναι δυνατόν τα μέλη της παρούσας κυβέρνησης που έχει καθιερωθεί ως συνώνυμο της αναποτελεσματικότητας και της ανικανότητας, με δυσκολίες ακόμη και στη στοιχειώδη διακυβέρνηση της χώρας, να ασκεί τέτοιου είδους κριτική στους Ευρωπαίους. Μήπως τελικά είναι απλά μια ακόμη μεγαλοστομία για εσωτερική κατανάλωση; Τα συμπεράσματα είναι του καθενός. Αλήθεια το πιστόλι είναι ακόμη πάνω στο τραπέζι; (Υπήρξε πραγματικά πιστόλι);

6η Δόση σε ... δόσεις;

Διαφωνία φαίνεται να επικρατεί στους κόλπους της Τρόικας σχετικά με το εάν θα πρέπει να εκταμιευθεί η 6η δόση της βοήθειας προς την Ελλάδα. Συγκεκριμένα θετικά τάσσονται ΕΕ και ΕΚΤ ενώ το ΔΝΤ πιστεύει ότι ακόμη δεν έχει πειστεί για την βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους, θεωρώντας τις εκτιμήσεις των 2 προαναφερθέντων ως ιδιαίτερα αισιόδοξες, και πως θα περιμένει τα αποτελέσματα  της συνόδου κορυφής  την ερχόμενη Κυριακή για να καθορίσει την στάση του. 

Το όριο της χρεοκοπίας

Πολύς λόγος έχει γίνει τα τελευταία 2 χρόνια κατά τα οποία η Ελλάδα έχει μπει στον κυκεώνα των οικονομικών της προβλημάτων περί της έννοιας της χρεοκοπίας. Περισσότερο από ποτέ και σε συνδυασμό με τη διεθνή συγκυρία αλλά και τις ασφυκτικές πιέσεις προς την χώρα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε καθαρά οικονομικό επίπεδο, τον τελευταίο μήνα αυτός ο όρος έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας. Οι απόψεις ποικίλουν και συνίστανται κυρίως στο γεγονός αν έχουμε χρεοκοπήσει ή όχι. Πολλοί λοιπόν είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ασχέτως εάν δεν είναι επίσημα αποδεκτό η χώρα ήδη τελεί σε χρεοκοπία, μιας και η πραγματική της οικονομία είναι χρεοκοπημένη. Στο μυαλό του μέσου Έλληνα ο όρος πραγματική οικονομία απεικονίζει την οικονομική του καθημερινότητα που έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με τα εισοδήματά του και κατά πόσο αυτά είναι σε θέση να του καλύψουν τις πάγιες ανάγκες διαβίωσή τους (σε όποιο ύψος τις έχει τοποθετήσει ο καθένας), τις  υποχρεώσεις του, αλλά και την υποστήριξη ενός ποιοτικού βιοτικού επιπέδου (αυτό που θα αποκαλούσαμε "ευ ζην"). Φυσικά όλα αυτά αναφέρονται σε θεωρητική βάση μιας και στη μεγαλύτερη μερίδα της μέσης τάξης του πληθυσμού η ικανοποίηση των κάθε μορφής υποχρεώσεων καταλαμβάνει τη μερίδα του λέοντος. Η συμπίεση λοιπόν προς τα κάτω των εισοδημάτων σε συνδυασμό με μια απίστευτη άνοδο του κόστους διαβίωσης, συνέπεια και τα δύο των ακολουθούμενων πολιτικών πειραματισμών στους οποίους επιδίδεται η κυβέρνηση με τις ευλογίες των εταίρων μας, δημιουργούν ένα περιβάλλων πίεσης και απόγνωσης προς τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού την επονομαζόμενη και μεσαία τάξη. Αυτή λοιπόν η πληθυσμιακή ομάδα είναι το κλειδί και θα ορίσει αυτό που αρέσκομαι να αποκαλώ ως το όριο της χρεωκοπίας. Και για να γίνω ποιο σαφής με αυτό τον όρο εννοώ το σημείο (υλικό και χρονικό) πέρα από το οποίο μια επίσημη κατάσταση χρεοκοπίας θα ήταν παραδεκτή. Κακά τα ψέματα ο μέσος Έλληνας ακόμη δεν μπορεί να δεχθεί στο μυαλό του τον όρο χρεοκοπία. Αυτό που ουσιαστικά τρομάζει τον πολίτη είναι η στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων ως επακόλουθο μιας χρεωκοπίας. Και είναι λάθος αν πιστεύει κανείς ότι αυτό αγγίζει μόνο τους μισθοσυντήρητους από ο δημόσιο. Αφορά όλους γιατί κατ' ουσία η αγορά στην Ελλάδα από αυτούς συντηρείται και λειτουργεί. Η διαφοροποίηση πλέον είναι στην ανεργία και ιδιαίτερα σε αυτή που αγγίζει την μεσαία τάξη.  Ένας άνεργος δεν δίνει μεγάλη σημασία αν η χώρα χρεοκοπήσει και αυτό γιατί γι' αυτόν δεν έχει διαφορά μιας και αυτός είναι ήδη χρεοκοπημένος (δεν έχει αποδοχές). Με τα επίσημα στοιχεία περίπου 700.000 χιλιάδες είναι οι άνεργοι της χώρας. Αν προσθέσουμε κι ένα ποσοστό που δεν απεικονίζεται στις επίσημες στατιστικές τότε το 1 εκατομμύριο άνεργοι πρέπει να έχει ήδη ξεπεραστεί. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν το ύψος αυτού του αριθμού ιδιαίτερα στη μεσαία τάξη, είναι και το όριο της Ελληνικής χρεοκοπίας. Μάλιστα πιστεύω ότι αυτός ο αριθμός δεν απέχει πολύ από τον σημερινό, πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι η στάση πληρωμών είναι προ των πυλών. Ενισχυτική όλων αυτών θεωρώ τη σπασμωδική αντίδραση της κυβέρνησης που αναλώνεται σε κατ' αποκοπή εισπρακτικά μέτρα με ρυθμούς πολυβόλου, μιας και οι εξελίξεις την προσπερνούν. Τελειώνοντας μάλιστα πιστεύω ότι η μόνη καλή υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει πλέον στο λαό είναι να διασφαλίσει όσο δυνατόν ευνοϊκότερους γι' αυτόν όρους, έτσι ώστε η επερχόμενη στάση πληρωμών να είναι αμφίδρομη και προς τους εσωτερικούς πιστωτές (τράπεζες), διασφαλίζοντας τις περιουσίες του και τη βιωσιμότητά του σε αξιοπρεπές επίπεδο.

Αλαζονεία ή Αφασία;

Παρατηρώντας τον τρόπο που στις μέρες μας οι πολιτικοί εκφράζονται κατά τις εμφανίσεις τους στα τηλεοπτικά παράθυρα χρήζει διερεύνησης. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα η διερεύνηση ίσως να πρέπει να είναι και ιατρικής φύσεως. Ειδικά μετά από αυτό που παρακολούθησα σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή σήμερα και αφορούσε το ξέσπασμα οργής της υφυπουργού παιδείας, δια βίου μάθησης και θρησκευμάτων κυρία Εύης Χριστοφιλοπούλου που επικεντρώνονταν στην αμφισβήτηση και στην κριτική που δέχεται το σύνολο του πολιτικού κόσμου για την παρούσα κατάσταση στη χώρα. Μάλιστα σε κάποιο σημείο του ξεσπάσματος της ανέφερε ότι μέσω αυτών που λέει εκφράζει τους Έλληνες Βουλευτές. Ίσως ήταν και το ποιο λογικό από αυτά που είπε γιατί πρέπει να αντιληφθεί ότι η αμφισβήτηση και η κριτική που γίνεται ευκαιριακά στον καθένα από αυτούς δε γίνεται για προσωπικούς λόγους αλλά απευθύνεται μέσω αυτών στο σύνολο του πολιτικού συστήματος. Το πρόβλημα όμως στην όλη υπόθεση είναι η αντίδρασή τους αυτή καθ' αυτή. Δεν είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να διαμαρτύρεται, να είναι αγανακτισμένος και οργισμένος πολλές φορές με το πολιτικό σύστημα και οι εκφραστές του να αντιδρούν κουνώντας το δάχτυλο αντί να προβληματίζονται. Είναι χαρακτηριστικά αυτά που έλεγε η κυρία υφυπουργός και συμπυκνώνονταν στα γνωστά κλισέ περί του ότι "εμείς είμαστε εκλεγμένοι" ή "εμείς συμπάσχουμε με τον λαό" ή "εμείς εργαζόμαστε σκληρά για την αντιμετώπιση της κατάστασης". Λες και την κατάσταση δεν τη δημιούργησε το πολιτικό σύστημα με τους εκφραστές του, λες και αυτοί που τα φάγανε δεν ήταν εκλεγμένοι. Δύο περιπτώσεις κατά τη γνώμη μου δικαιολογούν αυτού του είδους τις αντιδράσεις. Η πρώτη περίπτωση έχει να κάνει με τον φόβο που πλέον αισθάνονται οι πολιτικοί για την οργή του κόσμου που στρέφεται εναντίον του και στην προσπάθειά τους να τον αντιμετωπίσουν συμπεριφέρονται αλαζονικά προσπαθώντας έτσι να απαξιώσουν την εις βάρος τους κριτική. Γνωρίζουν εξάλλου ότι και 10 άτομα να τους ψηφίσουν αν είναι αυτό το εκλογικό σώμα της συμμετοχής τότε αυτοί θα είναι πάλι "εκλεγμένοι". Αυτό τροφοδοτεί την αλαζονεία τους και την άποψή τους ότι ο λαός είναι οι υπήκοοι τους. Η δεύτερη περίπτωση είναι να έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, να έχουν περιέλθει σε κατάσταση "αφασίας" και να πιστεύουν ότι "δε μας φτύνουν αλλά βρέχει". Σε αυτήν την περίπτωση τι να πω; Μόνο η επιστήμη μπορεί να πει κάτι. Κρίνοντας όμως από το προφίλ της  κυρίας υφυπουργού, θεωρώ ότι ένα άτομο της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως είναι, καλλιεργημένο, με σπουδές σε ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα (London School of Economics) συνάμα με αυτές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν μπορεί να έχει χάσει την επαφή του με την επικρατούσα κατάσταση. Αυτό μάλλον που θα πρέπει να αντιληφθεί είναι ότι ο λαός έχει δικαίωμα να αμφισβητεί σε αυτή τη χώρα ό,τι θέλει! Και αν δεν του αρέσει το πολιτικό σύστημα όπως είναι έχει δικαίωμα να το κατακρίνει και να ζητά κάτι διαφορετικό. Η εξουσία σε αυτόν τον τόπο πηγάζει από τον λαό και είναι για τον λαό. Αν λοιπόν επιθυμεί να συνεχίζει να πολιτεύεται κανείς ή θα πρέπει να προσαρμόζεται με τις απαιτήσεις του λαού ή αλλιώς να πάει σπίτι του! Αν το αντιληφθεί αυτό η υφυπουργός και ο κάθε πολιτικός τότε θα καταλάβει ότι ξεσπάσματα οργής κατά του λαού δεν ωφελούν.